Boston-Globe-fredvandergonnetscher

Opvallend vief kijken deze heren nog uit hun ogen... en dat om half elf  's avonds, ná een zware training... Sfeertje wordt aangegeven door bijgaande clip van good old Frank... Nee, niet Frank Inklaar,  Frank Sinatra!!

Bloembakken bij de Hofvijver...

Daags na de Kopjesloop (dat was dus maandag) en dinsdag heb ik toch gepoogd om wat te lopen. Overdag, het was beide dagen mooi weer. Zeker vandaag, in de ochtendzon.

Maandag 60 minuten gelopen (netto), dinsdag 40 minuten. Had ik maandag nog last van licht-pijnlijke beenspieren (verzuring van de Kopjesloop), dinsdag viel dat wel mee maar hoewel ik in een redelijk tempo startte zakte ik al na zo'n acht minuten in.

Kopjesloop, samen met Bert Wentinck (foto: Pieter de Graaf)

En toen was het woensdag. Sterker nog, het is nog steeds woensdag. Weer gelopen - overdag, in de zon, dat dan wel weer - en stiekem het programma dat op het schema staat nageaapt. Twee of drie series volgens het schema 2-4-2 minuten. De tempo's gaan nog lang niet goed met m'n stramme benen en moeilijke knieën maar ik heb het geprobeerd. De eerste in 2-3 minuten, daarna  tweemaal 2-4-2 met 5 minuten pauze tussen de series. Toch nog 70 minuten gelopen, alles bij elkaar.

Vanmiddag even naar de stad en meteen een kijkje genomen in het 'Haags Historisch'. Daar is tot half mei een tentoonstelling over 'Haagse Humor', d.w.z. prenten, video's en opstellingen over politieke satire. Alles wat je je daarbij kunt voorstellen - Wim Kan, Freek de Jonge, Koot en Bie (vooral Koot en Bie!), Lucky TV, Thomas van Luijn, Sjaak Bral enzovoorts - passeert er de revue. Er staat een aantal tv-monitors waar je - zeker als het rustig is - op je gemak diverse filmpjes kunt bekijken.

En van wie 'hangt' er ook een statieportret in het museum, temidden van de ministers, koningen en koninginnen en andere middels fotolens, olieverf of ander medium vereeuwigde hoogwaardigheidsbekleders? Juist, deze mijnheer!



Toelichting voor de niet-Haagleden: dit is Wim Hartman, een van onze meest ervaren trainers en trainerscoördinator van de 'weg' lopers. De laatste jaren is hij trainer van Groep 5 waar ik ook deel van uit mag maken, evenals een paar andere heren van 'un certain age' en een stel gezellige dames die alsmaar sneller en sneller gaan!

De foto van Wim maakt deel uit van een galerij van portretten waarop Hagenaars staan afgebeeld die iets bijzonders in huis hebben over 'historisch Den Haag'.

Wim als museumstuk, wie had dat ooit kunnen denken.... Wel leuk natuurlijk!

Vanmorgen ging ik met Jan Wierenga en Jan Groeneveld naar De Koplopers in Delft. Daar werd de Kopjesloop gehouden, ditmaal in het kader van het zogeheten '1 van de 4 circuit'. Alhoewel niet in topvorm, toch leuk om aan mee te doen al was het maar bij wijze van 'test'.

Er was best druk, ik schat een paar honderd lopers, die de 5 of de 10 km gingen lopen. Of de 15 km, dat kon ook nog. Zelf had ik ingeschreven voor de 10 km. weersomstandigheden: (gelukkig) droog, maar wel een harde ijskoude wind

Het ging er voor mij niet om een snelle tijd te lopen, ik voelde aan mijn water dat dit toch niet zou lukken, ik ging gewoon 'op gevoel' en liep eerder ingehouden dan gedreven. Het waren twee ronden, de eerste vijf kilometer gingen in ruim 26 minuten, niet snel maar het was wel een tempo dat ik in de tweede ronde zou kunnen vasthouden. Toch was dat niet helemaal waar, even na het 6 km punt moest ik (hoge) nood-gedwongen vaart minderen en dat bleef zo, elk begin van een versnelling veroorzaakte kramp. Ik heb mede-zestigers Jan W. ('de chauffeur')  en Carel K. (Godfather van Haag Atletiek) voor moeten laten gaan. Groep-5 genoot Ton van der Pol was mij al eerder voorbijgegaan en liep zo'n vijftig meter voor mij in een groepje. Uiteindelijk passeerde ik in 53'24'' over de meet waar mede-organisator Hans Verbeek de lopers opwachtte.

De vier Haagse verenigingen waren goed vertegenwoordigd, er waren ook veel mensen van Haag Atletiek aanwezig. Van 'mijn' Groep 5 gaven onder meer Ton van der Pol en Arne acte de présence, en natuurlijk de snelle enthousiaste dames Marianne, Ellis, Eveline en Ilse al deed de laatste niet mee ditmaal, ze was er voor de 'support' en de foto's.

Mokum op de fiets

Gisteren ging ik naar Amsterdam waar ik had afgesproken met oud-collega Siebrand. We zouden elkaar en rond half twaalf ontmoeten bij de hoofdingang van het Centraal Station. Inderdaad troffen wij daar elkaar. Siep was op de fiets en regelde even later een OV-fiets voor mij bij de NS-stalling. Het regende op dat moment nog wel, dus regenbroek aan en daarna, manoeuvrerend tussen met elkaar ruziemakende taxichauffeurs door, op weg. Ik realiseerde mij al peddelend dat ik nog nooit in Amsterdam heb gefietst, hoe vaak ik er ook kwam en nog kom! Tenminste, ik kan het mij niet herinneren, in Mokum is het òf veel wandelen òf met de tram.

Al na vijf minuten stapten we af bij 'Het koffie cultuur centrum', een - zo bleek al snel - uitstekende coffeeshop, maar dan wel in de letterlijke betekenis: er werd ècht goede koffie geschonken. We dronken twee cappucino's met een bosvruchtenmuffin en een stevige brownie. Daarna konden wij er weer tegen en gingen naar doel nummer twee, het Rijksmuseum. Siep had daar afgesproken met zijn vriendin en zoontje, de rest van de middag zouden we met z'n vieren optrekken.


We hebben even het museum bekeken. Zowaar kwam ik daar nog iemand van de hardloopvereniging tegen, Ank en haar man. Gek dat je elkaar tegenkomt in een heel andere stad en in een totaal andere omgeving dan wat je van elkaar gewend bent.

Foto's van het Rijksmuseum in onderstaande diashow.



Na het Rijksmuseum gingen wij naar het Stedelijk Museum, waar de imiddels beroemde ontwerper Marcel Wanders exposeert. Wij gingen eerst lunchen in het museumrestaurant van 'Het Stedelijk'. En zowaar kwam Wanders daar ook lunchen met zijn gevolg, familie, kennissen of vrienden. Maar ook zij moesten netjes in de rij staan. Het was er hoe dan ook erg druk, bezoekers moeten altijd even wachten bij de ingang totdat een van de obers of oberinnen hen een vrijgekomen tafeltje komt toewijzen.

Na de lunch even het Stedelijk van binnen bekeken, met name het permanente 'Kienholz-café' waar je één voor één wordt toegelaten om de bar - een soort saloon - van binnen te bekijken. En de Cobra-expositie die ik - bij nader inzien - al veel eerder had gezien. Blijft niettemin de moeite waard!

Foto's van het Stedelijk staan hier!

Laatste doel was een kort fietstochtje naar Concerto, de meest gevarieerde platen- en cd-zaak van Amsterdam en misschien wel van heel Nederland. Daar trad het originele free jazz combo 'Kapok' op. Ook hier een kort filmpje van deze groep. Heel bijzonder, met name omdat een hoornist - vriend van Siep - deel uitmaakt van het driekoppige gezelschap en ook omdat de drummer waanzinnig virtuoos is en allerlei bijzondere ritmes uitprobeert. De groep is mei vorig jaar al op tv geweest (Vrije Geluiden) en treedt binnenkort op in het BIM-huis, als onderdeel van een tournee.

Nadat de groep drie nummers had gespeeld van hun nieuwste CD, wees de drummer op de 'special edition' die men bij de toonbank in het begin van de winkel kon aanschaffen.

Met Siep nog 'een rondje door de winkel' gemaakt, daarna een laatste koffie voordat ik - na afscheid te hebben genomen - andermaal de OV-fiets besteeg en naar het station peddelde. Het was een welbestede middag!

Ziezo, vandaag gaat de cultuurbarbaar weer eens naar Amsterdam, ditmaal op stap met oud-collega Siebrand. Nu alleen nog even een korte update van de afgelopen dagen.

Gisteren heb ik een kort stukje hardgelopen, een half uur slechts dus dat mag geen naam hebben. Wel een hele groep bonte spechten gezien in de Bosjes van Pex, ze fladderden achter elkaar, van boom tot boom, en af en toe gaf er eentje een drumsolo ten beste. Een goede foto heb ik niet van ze kunnen maken, wat hiernaast staat is nog de minst slechte...
Zondag doe ik wel weer mee aan de 1 van de 4, de 10 km wedstrijd/prestatieloop van alle vier de atletiekverenigingen in de regio Den Haag. Ditmaal bij De Koplopers is Delft.

Minder heroïsch, maar wel verstandig denk ik, is dat ik begin deze week mijn inschrijving voor de marathon van Rotterdam heb geannuleerd. Door de blessure - geen last meer van - en daarmee de opgelopen trainingsachterstand (van 2,5 week), leek mij dat geen haalbare kaart. En ja, ik heb wel degelijk mijn leeftijd laten meewegen, want ook al zou ik in staat zijn om de komende tijd twee keer dertig kilometer te trainen - wat nog maar zeer de vraag is - dan duurt het herstel van die trainingen ook weer een tijdje. Ik begrijp de drang tot ultralopen heel goed maar heb daar zelf geen aanleg voor, helaas. Ik ga wel weer kijken, ook leuk!

Leukste moment van de afgelopen dagen was een etentje met onze dochter, schoonzoon en zijn ouders bij Niven, een heel sfeervol restaurant (met Michelin-ster) in Rijswijk. Gevestigd in een oude -uiteraard gerestaureerde - boerderij. Het is alweer een tijd geleden dat wij met elkaar een vorkje gingen prikken.


Wij gingen voor een 10-gangen menu. Eigenlijk was het meer een proeverij dan een maaltijd. Bij iedere gang kregen wij een nieuw bord of schaaltje geserveerd,  steeds met een andere culinaire verrassing. Het waren minuscule hapjes, maar vrijwel alles was van topkwaliteit, vrijwel alles was heel lekker en verfijnd en zo nu en dan veroorzaakten combinaties van ingrediënten een ware 'smaak-explosie' zoals dat heet. Hoewel wij er heen gingen in het kader van een zogeheten 'dinner-actie' en zuinig waren met de drank, was het toch niet echt goedkoop. Maar het was de moeite waard. De mensen die bedienden waren jong, snel en efficiënt en allervriendelijkst, en met alle hapjes bijeen had je aan het eind van de avond toch een complete maaltijd achter de kiezen (hoewel dit eigenlijk geen juiste uitdrukking is voor zo'n chique restaurant, moet toch werken aan mijn 'snob-appeal')...


Bij het verlaten van Niven kwam ik Lodewijk Reijs nog tegen, een oud-collega van het ministerie van OCW die momenteel veel optreedt met zijn rockabilly-groep 44 Shakedown. Hij nodigde mij nog uit voor een optreden dit weekend in Café Lambiek in Tilburg, maar dan kan ik hoogstwaarschijnlijk niet in verband met die loop in Delft en andere sociale verplichtingen. Lijkt mij overigens wel leuk om een keer te zien, volgens mij swingt het behoorlijk...

Tegen de verwachting in, was het wonderschoon weer woensdagmorgen. Alweer een winterdag waarop het lentegevoel de overhand krijgt. Eerst boodschappen doen voor het ontbijt, daarna het ontbijt zelf - croissantjes met jam en koffie, altijd een Frans feestje - en wat achter de PC om FB en inbox te checken. Omstreeks kwart voor elf omgekleed en op pad, met de benenwagen in hardloopstand. Eerst tien minuten inlopen en warming up aan de Laan van Poot, daarna een kleine zeventig minuten gelopen.

Dat was bepaald geen straf, lopen met een stralend zonnetje in je gezicht. Via de Laan van Poot ging ik het Fuutpad op naar boven, de duinen in, linksaf langs het veld en een paar honderd meter verderop het strand op, richting Kijkduin, met de zuidoostenwind schuin tegen. Dat was eigenlijk het enige ongemak, de wind was behoorlijk stevig.

Wat op het programma stond voor de groepstraining 's avonds (duurloop 1 met driemaal tien minuten duurloop 3) heb ik echter niet gered. De eerste tien minuten dl. 3 gingen met wind tegen en werden slechts 7 minuten, de tweede tien minuten gingen alleen in het begin (drie minuten) in een wat sneller tempo. De laatste van de serie werd geen 10 minuten maar één kilometer, die ging wel zo hard mogelijk (4'55''). Daarna in een relaxed tempo naar huis gejogd.

's Avonds kreeg ik eters. Van spruitjes, de oerhollandse en lang niet door iedereen geliefde groente, zeker niet bij kinderen, is een waar koningsmaal te maken. Werkelijk erg smakelijk!

Hierbij het recept voor 4 personen:

Ingrediënten

• 500 gram spruitjes
• 1 duobakje gerookte spekreepjes of spekblokjes
• 1 ui, gesnipperd
• 250 gram kastanjechampignons
• 1/2 doosje (125 gram) keukenboursin met fijne kruiden

Mondriaan en het kubisme

Dinsdag zijn wij overigens nog naar het Gemeentemuseum Den Haag gegaan. Was het afgelopen zondag nog een gekkenhuis daar - want de laatste dag van de Coco Chanel tentoonstelling - nu konden wij zó naar binnen. Wij hebben iets beter de jubileumtentoonstelling 'Mondriaan en het kubisme - 1912-1914' kunnen bekijken.

Zoals genoegzaam bekend was Piet Mondriaan (1872-1944) zeer ambiteus. Hij ontwikkelde zich tot één van de grootmeesters van de moderne kunst en legde een vastberaden weg af van sfeervol naturalisme tot 'de essentie' van het beeld, naar abstractie. In 1912 vertrok hij naar Parijs om het kubisme te bestuderen. Toen hij twee jaar later terukeerde en bij kunsthandel Walrecht (Den Haag) zijn nieuwe werk exposeerde, werd duidelijk hoezeer hij verwijderd was geraakt van de Nederlandse kunst. Hij groeide uit tot een groot inspirator voor andere kunstenaars.

Deze herinneringstentoonstelling is een hommage aan Mondriaan die 70 jaar geleden overleed. Maar je ziet niet alleen werk van Mondriaan maar ook van Nederlandse tijdgenoten en werk van Pablo Picasso, Georges Braque, Henri Le Fauconnier en Fernand Léger, dat in bruikleen is van onder andere het MoMa in New York en de Fondation Beyeler in Basel.


Wie meer wil weten over deze expositie, verwijs ik naar voornoemde website of naar de tentoonstelling zelf, tot half mei in Gemeentemuseum Den Haag te bezichtigen.

Zo schilderde Mondriaan ook: de Piëta van Villeneuve-Les Avignon

Röntgenfoto schilderij Mondriaan

Uitkijkpost in De Uithof: de lente komt er aan!

Er is iets misgegaan met het delen van het vorige blogje op FB, vandaar dat er nu twee posts vlak achter elkaar staan. Vandaag is het maandag 3 februari. Een heerlijke, bijna lente-achtige dag en voor mijn schoonmoeder een heel bijzondere dag want vandaag is zij 90 jaar geworden! Dit is dan ook meteen het laatste blogje met bovengenoemde titel.

Daphne en haar 90-jarige oma

's Ochtends zijn wij op visite gegaan, cadeautjes gegeven, koffie met gebak, het bekende werk. Daarna (rond half twee) kwam dochter Daphne haar oma, moeder en tante met de auto ophalen voor 'de verrassing': een High Tea in Hotel des Indes. Daar waren ook twee zussen van schoonma en de schoonmoeder van Daphne. 'De mannen' mochten daar niet bij zijn, het was een vrouwen-uitje. Ik kan daar dus helaas niets over vertellen of toch wel: mijn vrouw zei later dat het geweldig geslaagd was, de High Tea kende vier gangen en er werd ook nog een rondleiding door het fraaie historische gebouw gegeven.

Nog meer tekenen van de prille lente...

Iets meer kan ik vertellen over mijn bezigheden vandaag. Er is veel gewandeld: een half uur door De Uithof, later in de middag anderhalf uur door de duinen en Meer en Bosch. Daar spotte ik bijgaande bonte specht, maar aan het geroffel te horen zaten er nog meer.


En 's avonds een complete training afgewerkt met Groep 5! Alhoewel de benen op de duur wat pijnlijk werden en weer wat gewonnen kan worden aan souplesse en duurvermogen, kon ik aardig meekomen. Niet dat het nu zo'n zware training was, want voor een aantal 'Apeldoorngangers' (Ellis, Ilse, Eveline en Arne) was het een hersteltraining. Toch lag het tempo niet laag. Zelf heb ik, exclusief het inlopen van huis naar de Laan van Poot, zo'n zeventig minuten achter elkaar gelopen. Overigens nam Ilse de honneurs van Wim waar als trainer, want laatstgenoemde moest overwerken. Kan gebeuren!

Nou, over deel 2 van het schoonmoederweekend zal ik niet teveel uitwijden. Zij zal best een leuke dag met haar beide dochters hebben gehad maar er is zóveel misgegaan bij de interne communicatie - niet aan mij te wijten - dat ik de dames nòch bij het Museon (waar we hadden afgesproken) nòch bij het eten (later op de dag bij Simonis, waar we eveneens hadden afgesproken) heb getroffen. Wel van hot naar her gefietst, maar steeds zonder resultaat en mobiel contact was ook niet mogelijk. Pas veel later - na voor de tweede keer deze dag overrichter zake naar huis te zijn gefietst - hoorde ik dat zij in een ander visrestaurant zaten dan afgesproken was, en dat zij overdag tevergeefs geprobeerd hebben om mij te bereiken om te melden dat ze naar een heel ander museum zijn gegaan (Muzee in Scheveningen). Ik was toen dus niet thuis.

Maar goed, voor buitenstaanders is dit gezeur in de marge, dus laat ik het over de zondagochtend hebben. Prestatieloop bij AV 40! Ik zou meerijden met jan Wierenga maar hij belde dat-ie verkouden was dus ben ik met het openbaar vervoer (tram, trein en bus) naar de Sportring in Delft gegaan. Ruim op tijd was ik er. Ik schreef in voor twee ronden van 7 km., die 27 km in Apeldoorn zou teveel zijn maar 14 km. moest kunnen. Na het inschrijven warme chocolademelk gedronken. Die werd in een fraaie beker geserveerd!

Daarna omgekleed, even ingelopen op de baan, een paar mensen gesproken. En dan van start, om 11:00 uur precies. Er deden een paar honderd lopers mee. Het is alweer een tijd geleden (ruim een maand) dat ik deelnam aan een loopje en dat heb ik gemerkt! Het ging eigenlijk helemaal niet zo makkelijk, integendeel, en bij het 4 km punt wist ik het al: ik zou het bij één ronde houden, 14 werd teveel. Maar goed dat ik niet in Apeldoorn ben gaan lopen, dat was een regelrecht drama geworden! Hoe dan ook wist ik krap onder de 38 minuten (37'55'') te finishen. Best wel wat teruggevallen, maar toch ben ik blij dat ik het heb gedaan.


Ter versiering hierbij toch nog een paar van die fraaie natuurfoto's die ik vandaag in het Museon zag. Er is daar een expositie van de beste natuurfoto's van het afgelopen jaar. Ja, ik was er nu toch, dus kon ik net zo goed even binnen gaan kijken...

Jammer genoeg wordt het geen Apeldoorn voor mij dit jaar, zonde van het inschrijfgeld, maar ja. De blessure is over, ik kan weer hardlopen maar om na een maand nauwelijks en alleen relatief korte stukjes gelopen te hebben meteen 27 km te gaan lopen is vragen om moeilijkheden. Voor menige die-hard klinkt dit wel heel voorzichtig maar ik loop liever het hele jaar door dan één keer (niet eens) goed waarna de trainingsopbouw is verstoord. Wel ga ik naar Delft, ik zie wel wat ik bij AV '40 ga lopen...

Dit weekend staat in het teken van de verjaardag van schoonmoeder. Kom kom, zul je je afvragen: is dat niet een beetje overdreven? Een heel weekend voor één verjaardag? Ja, dat mag zo lijken maar schoonma wordt 90 jaar, en zoals het aloude cliché wil, je wordt niet elke dag negentig. Het moet gezegd: zij heeft de energie, de activiteit en het uiterlijk van een 72-jarige.

Woensdagavond heb ik voor de eerste keer sinds een week of vier meegetraind met Groep 5.  Ik viel meteen met de neus in de boter, of liever gezegd in een vrij zwaar programma: 4-6-8-6-4 minuten in een behoorlijk snel tempo. Hoewel er nauwelijks tot geen sprake meer is van een blessure, blijf ik voorzichtig. Voor de training gaf ik al aan dat ik in ieder geval mee zou gaan met het 'inlopen' en de oefeningen.

Het begon veelbelovend, maar al bij de eerste 4 minuten bleek ik de groep met moeite te kunnen volgen. Bij het tweede tempo (6 minuten) haakte ik halverwege af en besloot voor mijzelf te gaan lopen, waarbij ik wel rekening hield met het programma. Dus wel die tempo's, maar dan in 'eigen' tempo. Na zeventig minuten was ik terug op de baan. Geen pijn gehad, dus dik tevreden.

Wel zit die 27,5 km. Asselronde komende zondag in Apeldoorn er niet in - zo'n lange duurloop ga ik waarschijnlijk niet redden en als ik 'm al zou uitlopen zou ik veel te veel moeten 'geven' waarmee ik alleen maar afbreek. Dus dat startnummer gaat in de aanbieding. Wie het eerst komt...

Overdag ben ik eerst naar de Willem de Zwijgerlaan gegaan om iemand te interviewen voor het clubblad, daarna weer naar huis gefietst en naderhand een aardig stukje (anderhalf uur lang) gewandeld door de duinen. Dat was geen straf, het was mooi weer, met een pril winterzonnetje. Thuisgekomen, nog even wat geschilderd, tv gekeken, tas ingepakt en naar de club gegaan.

Zowaar gisterochtend (maandag) weer langer dan een uur (70 minuten) gelopen. Door de duinen, stukje over het strand, bij Kijkduin naar de Puinduinen en naderhand Meer en Bosch. Nog steeds voel ik heel af en toe 'in de verte' een gevoelig plekje in rug en hamstrings waardoor ik nog steeds een beetje 'typisch' loop. Maar we lopen weer! Alleen ben ik nu prompt aan het hoesten... Verkouden!

Nu even iets heel anders. Eerlijk is eerlijk: ik heb een meer dan gemiddelde belangstelling voor 'randwetenschappen', voor zaken en verschijnselen die al dan niet onderzocht zijn en waarvoor allerlei mogelijke verklaringen worden gegeven die geen van alle afdoende zijn. Sites als Wanttoknow, Grenswetenschappen en Niburu staat vol met artikelen over dat soort onderwerpen, variërend van graancirkels, ufo's tot complottheorieën over wereldschokkende gebeurtenissen als 9/11.

Allemaal onzin dus. Tenminste, dat vinden de meeste mensen. Nou ja.... Nuchterheid en een kritische instelling zijn - terecht - hooggewaardeerde eigenschappen, dat geldt zeker voor 'ons Nederlanders'. Ik geloof ook niet zomaar alles wat er wordt geschreven en beweerd, maar vaak is het het wel interessant om te lezen. Ik sta er in ieder geval wel open voor.

Een van die verschijnselen waarover op internet veel wordt gediscussieerd zijn de zogeheten orbs. Dat zijn van die ronde cirkeltjes, lichtbolletjes in feite, die op schijnbaar onverklaarbare wijze op foto's verschijnen, vooral foto's die met een digitale camera met ingebouwde flitser zijn gemaakt. Zoals op bijgaande foto's.

Ik hoor je al denken: "Onverklaarbaar? Wat een lariekoek, dat zijn gewoon stofjes, of spatjes op de lens dan wel reflectie van het licht op de lens dat zich vertaalt als lichtbolletjes op de foto".

Dat kan zomaar zijn, ik zal dat niet tegenspreken. Ik weet het echter niet zeker. Nu is het beste om bij dit soort zaken 'het scheermes van Ockham' principe te hanteren: zoek de verklaring niet meteen te ver, ga uit van het meest waarschijnlijke, elimineer de franje, fantasie en het wensdenken. De meest gangbare gedachte is inderdaad dat orbs stofdeeltjes zijn of druppels waartegen het licht van de flitser reflecteert. Deze manifesteren zich dan op de foto als bolletjes. In bovenstaande foto zie je dat het flitslicht extreem sterk reflecteert op de strips op het hesje van de loper en op de broek van de dame. Het bolletje dat daarboven zweeft (de Orb) zou daar mee te maken kunnen hebben. Bij vergroting zie je dat het bolletje die typische structuur heeft van een 'echte' orb zoals die op internet te zien zijn. De nuchtere 'gezond verstand' verklaring is dat het een stofdeeltje betreft dat zich vlak voor de lens bevindt en waartegen het flitslicht x-maal wordt versterkt. Maar zoals wij allen weten zijn stofdeeltjes uitermate klein en alleen zichtbaar in een bundel binnenvallend zonlicht, dus wel typisch dat er op deze foto maar één minuscuul stofdeeltje als orb zichtbaar is.

Ik heb zelf in mijn persoonlijke fotobestanden verder gezocht naar foto's met orbs, dat waren er aanmerkelijk minder dan ik verwacht had. Wel staan er op die andere twee foto's (een is gemaakt bij een opgraving in de duinen bij Kijkduin, de ander in het museum Van speelklok tot Pierement) van die vage bolletjes, maar deze zijn minder overtuigend. Het kunnen lichtreflecties zijn, vochtspatjes of stof, al blijft de bolletjesvorm opmerkelijk.

Maar toch: als je zo wat gaat rondstruinen op internet blijkt dat velen - en niet alleen zwevers, 'believers' of fantasten - denken dat orbs energieën zijn, entiteiten zelfs of 'dolende zielen'. Dit blijkt uit de vele discussies over dit onderwerp: google maar eens op 'orbs', dan ben je de rest van de avond zoet maar uiteindelijk kom je nog niet veel verder. Onder andere staat hier een uitvoerige discussie over dit onderwerp!



Maar goed, nu weer met beide benen op de grond. Die zijn ook zondagochtend op de grond gebleven, zij gingen althans bij de Puinduinrun, geen steile trappen en hellingen beklimmen. Mijn startnummer kon ik gelukkig kwijt, en je gelooft het niet: Fred van der Gon Netscher heeft 47 minuten gelopen, een supersnelle tijd! Echter leek ik tijdens de Puinduinrun met startnummer 288 opvallend veel op de veel jongere Figo Mouti....

Tenslotte nog een aardig en gezond recept dat ik twee dagen terug maakte: een avocado-mango salade met gerookte kip. Kip en mango in plakjes snijden en de avocado in reepjes, op bedje van sla (liefst mix-salade) leggen, sausje (vruchtenvinaigrette) er overheen van citroensap, sinaasappelsap, grove mosterd en wat peper en zout, geroosterde pijnboompitjes er er op het laatst overheen strooien. Kan als maaltijdsalade gegeten worden!

Vandaag was de Puinduinrun. Nauwelijks hersteld van mijn blessure en fors teruggevallen qua loopconditie, heb ik dit evenement wijselijk overgeslagen. Gelukkig kon ik iemand anders gelukkig maken met mijn startnummer. Wel ben ik even gaan kijken. En als je dan toch daar bent als supporter, dan kun je net zo goed foto's maken van de passerende sportievelingen. Niet dat er een tekort aan fotografen was, integendeel, her en der stonden zij, waaronder echte professionals. Zelf heb ik wat foto's en korte filmpjes gemaakt op een plek waar geen fotografen stonden.


Op weg naar Ockenburgh fietste ik een stukje met voorzitter Ruud Fabrie op, die ook weer meedeed vandaag, en eenmaal op de plaats van bestemming zagen we veel meer bekenden en bekende gezichten. Hans Uytenhout, de enige van onze groep die deelnam, Jan Groenestein, Ed Campignon en nog veel meer. Wat natuurlijk niet zo gek is natuurlijk, bekende lopers kom je bij dit soort evenementen overal tegen. Er waren veel leden van Haag Atletiek, The Hague Road Runners, Sparta en de Resident Triathlon Club op deze loop afgekomen, het zou veel te ver voeren om alle namen te noemen. Daarvoor verwijs ik graag naar de uitslagen!


Webloggen is lang zo populair niet meer als een paar jaar geleden en het is natuurlijk héééél erg 2007, maar zowaar heb ik nog een foto kunnen maken van twee overbekende webloggers, Leo Tolboom en Richard van der Klis. Zij hebben hun beste beentje voorgezet maar los van de steile trappen en heuvelachtige paden, was dit natuurlijk 'een eitje' voor deze ultralopers.


Zit jij op Facebook?

's Middags ging ik naar de 'Two Women Show' van 2Vliegen in de Weimarstraat. Locatie: De Kapsalon, waar je overdag daadwerkelijk je haar kunt knippen. Een buitengewoon nostalgisch ingerichte ruimte, met vintage meubeltjes en muziek uit den ouden doosch. Ik was er nogal vroeg en naast voortreffelijke cappucino met cake - dat was bij de toegangsprijs inbegrepen - werd er duitse schlagermuziek gedraaid en 'We'll meet again' van Vera Lynn. De voorstelling begon toen de twee dames, Greetje en Hilde, een potlood tussen de kaken geklemd hielden terwijl zij bij herhaling scandeerden: 'Lachen is gezond, stop een potlood in je mond'. Met op de achtergrond een lijkkist met witte bloemen dat in no time werd omgetoverd tot strijkplank.


Daarmee was de toon gezet. Een mix van cabaret en theater was het, van en door twee vrouwen die als persoon sterk van elkaar verschillen maar niettemin goed op elkaar ingespeeld zijn. Wat weer niet zo verwonderlijk is want ze treden vele jaren samen op en schrijven alle teksten zelf, ook van de liedjes. In hun voorstellingen geven zij zich in figuurlijke zin bloot: hun monologen en dialogen zijn sterk autobiografisch getint en bevatten intieme elementen. Over daten met een man die niet je eigen man is, over de behoefte 'een lekker ding' gevonden te worden, over de zin van het al dan niet getrouwd zijn of op je sterfbed spijt hebben van dingen die je altijd al wilde doen maar niet hebt gedaan, over facebook waar iedereen zich vooral van zijn beste en meest positieve kant laat zien, enzovoorts.


Het is alweer een tijd geleden dat ik hen heb zien spelen maar het blijft een kostelijk duo, ze wisten ook nu weer anderhalf uur lang de aandacht van het publiek vast te houden.

Wat is dit voor ultrahippe geavanceerde geluidsinstallatie? Haha, hier zit een geschiedenis aan vast. Heel wat jaren geleden - minstens achttien jaar schat ik in - liep ik, op Koninginnedag, met vriend Hans over de vrijmarkt. Althans, wat daar nog van over was, het was al laat in de middag. Er zaten nog twee jongetjes van een jaar of tien met de restanten van wat oude meuk voor zich uitgestald. "Mijnheer, nog interesse in een pick up?" vroeg er een. "Nee, laat maar" wimpelde ik af. "Ja, maar hij doet het ècht hoor!" Ik sputterde nog wat tegen, maar toen kwam de prijs: "Twee gulden!" Nou vooruit, dacht ik, géén geld! Akkoord, dat ding doet het waarschijnlijk van geen kant maar die jongens zijn er van af. Wel had ik nog één probleem: ik had geen boxjes meer. Maar Hans had nog wat staan, van die al even oude warfedale-boxjes. Thuis aangesloten en waarempel, hij deed het! Geen gezicht misschien maar wat komt er nog steeds een ouderwets 'warm' geluid uit.

Enfin, lang verhaal kort: anno 2014 staat dat oude pick upje er nog steeds, en nog steeds met dezelfde naald. Er is een tijd geweest dat het ding opeens weg was, ik wist toen dat mijn wederhelft 'm ergens onder een kast had verstopt. Want wij hebben weliswaar geen hypermoderne strakke inrichting - integendeel zelfs - maar de aanblik van dat oude ding werd haar soms teveel. Ik kan mij daar iets bij voorstellen, maar de laatste maanden staat-ie weer keurig tussen pc en piano in en draai ik van tijd tot tijd een van mijn driehonderd LP's, allemaal nog uit de jaren zestig tot en met tachtig. Dikwijls met een tik hier en daar en wat krasjes, maar dat versterkt het nostalgische effect alleen maar.


Ziezo, even dit anecdotische verhaaltje, want als ik schrijf dat ik gistermorgen voor het eerst weer een half uur achter elkaar heb kunnen lopen (tien minuten inlopen en oefeningen niet meegeteld), dan is dat wat weinig tekst voor een blogje. Ook als ik daar voor de zoveelste keer aan toevoeg dat het 's avonds weer gezellig was bij de club! Op dat moment meteen maar besloten voor de Berenloop (halve marathon) in te schrijven, we gaan daar in november heen (de dames van Groep 5, Patrick en ik). Daar komen vast nog wat meer mensen bij.

Vis? Nee, plastic zakje...

Dinsdagochtend maar weer eens de loopschoenen aangetrokken. Elke dag wordt de afstand een stukje langer, nu alles bij elkaar een half uurtje waarvan ruim een kwartier constant hardlopend. De blessure lijkt bijna genezen, toch blijf ik voorzichtig. Woensdag streef ik naar drie kwartier tot een uur...

Later ging ik naar de stad: niet met fiets of tram, maar benenwagend. Doel was de bibliotheek omdat ik een paar boeken die 'over tijd' waren moest terugbrengen. En dan meteen maar de boete betalen. Onderweg viel mijn oog op... ja, bovenstaand plastic zakje in vis-vorm, maar ik bedoel meer onderstaande poster.


Verboden humor... een titel die bepaald triggert. Ik was inmiddels bij het Noordeinde, amper 300 meter verwijderd van De Gevangenpoort, dus besloot ik daar maar even te gaan kijken. Het meisje achter de balie wees op een rondleiding die over een half uur zou plaatsvinden. Het was niet de eerste keer dat ik De Gevangenpoort bezocht en een rondleiding had ik - weliswaar jaren terug - ook al gehad, maar vooruit. In dat halve uurtje heb ik nog wel de kamer bezocht waar de expositie met voorbeelden (tekeningen, boeken, videobeelden van geruchtmakende tv-programma's) van de verboden humor te zien waren.


Ik moet zeggen dat sommige getoonde uitingen weliswaar hilarisch waren, maar inderdaad - voor mijn gevoel - erg op het randje en daar zelfs overheen. Neem zo'n lied 'Onze Ouwe' van Gerard Cox. Zelf zegt hij dat mensen nooit goed naar het lied hebben geluisterd, dat het juist 'lief' bedoeld was voor onze toenmalige koningin Juliana. Wat daar ook van zij, de tekst is niet vrij van grof-brutale, badinerende kwalificaties, ik kan mij voorstellen dat men daar - zeker in die tijd - moeite mee had. Beledigende humor is niet alleen iets van de laatste jaren alhoewel de discussie daarover de laatste jaren flink is opgelaaid. De laatste tijd gaat het daarbij vooral om het beledigen van een bepaalde religie of aanhangers van een bepaalde godsdienst of levensbeschouwing. In de jaren zestig - maar ook lang daarvoor, zelfs in voorgaande eeuwen - richtte de spot of satire zich vooral op het gezag, met name (leden van) het koningshuis of het koningshuis als instituut.

De rondleiding zelf ging uiteraard door het hele gebouw, de celvertrekken, de 'luxe cel' voor de welgestelde gevangenen, de martelwerktuigen enzovoorts.


Tenslotte even een 'Dutourtje': vanmiddag wegens groot succes (in kleine (familie)kring) weer pompoensoep gemaakt. Alvast voor morgen. Het ziet er nu, nadat het geheel gepureerd is tot een gebonden soep, totaal anders uit dan op de foto.
Het afgelopen jaar kook ik vrijwel dagelijks, ik heb daar nu vaker tijd voor. Nieuw is het niet,  dat gekokkerel, ik deed dat al mijn hele leven. Tegenwoordig maak ik het mij relatief makkelijk, roerbakschotels, pasta's en veel vis-, kip- en vegetarische gerechten, maar vroeger (vooral in de jaren tachtig) waren traditionele franse menu's mijn specialiteit: Coq au Vin, Boeuf Bourguignon, Uiensoep, Choucrout Alsacienne, Cassoulet, dat werk. En de meer spaans georiënteerde Paëlla was ook altijd een succes maar het gevaar dat je steeds daarmee op de proppen komt is niet ondenkbeeldig.


Tegenwoordig kookt de hele wereld, en goed ook. De kookprogramma's op met name de commerciële zenders vliegen de pan uit (..), supermarktmagazines zoals de Allerhande bieden een keur van kleurige en geurige recepten en op internet hoef je maar twee ingrediënten te googlen of je krijgt een trits van sites voorgeschoteld die een keur van recepten bieden waar deze ingrediënten in verwerkt worden.

En toen was er weer het jaarlijkse Pint Winterbierfestival in Gouda. Bijna honderd verschillende, zeer aparte biersoorten werden ditmaal aangeboden, stuk voor stuk gebrouwen door kleine, particuliere bierbrouwerijen met ervaring op het gebied van winterbier.

Maar eerst even naar het begin van deze zondag. Na het opstaan zondagochtend probeerde ik wat hard te lopen. Dat lukte nog niet echt omdat die blessure weliswaar minder voelbaar maar nog wel aanwezig is, na een kwartier was ik weer thuis. Daarna heb ik onder meer vogeltjes geteld in de tuin en de 'uitslag' vervolgens doorgemaild naar de Tuinvogeltelling-site van de Vogelbescherming.

In dat halve uurtje (van tien voor elf tot tien voor half twaalf) telde ik: 1 vink, 1 houtduif, 2 merels, 10 spreeuwen, 2 koolmezen, een heggemus en 2 pimpelmezen (!).

Over pimpelmezen gesproken: tegen half twee ging ik naar Den Haag CS. Daar hadden 'wij' - een groepje van Haag - met elkaar afgesproken.

Uiteindelijk waren dat Frits (dezelfde die gisteren zijn verjaardag vierde), Jan G., Murat, Hans D. en ik-zei-de-gek. Onze 'gids en reisleider' Frank Inklaar was er ditmaal niet bij, met zijn vrouw geniet hij van een welverdiende vakantie in Nieuw Zeeland. We hadden de trein van 14:23 uur richting Utrecht, een kleine twintig minuten later waren wij in Gouda.


Vorig jaar rond deze tijd sneeuwde het en was het glad, vandaag hadden wij wat dat betreft geen obstakels op weg van station Gouda naar het Wellant College. Direct na binnenkomst kregen wij à raison van € 20,- een glas met acht munten en een informatieboekje in onze handen gedrukt. Acht munten? Nou, dat zijn wel acht biertjes, best pittig. Maar de munten die je niet zou besteden kon je naderhand weer inleveren, dan kreeg je je geld terug. Bij menigeen zijn die acht munten er echter wel doorheen gegaan deze middag. Gelukkig waren er genoeg crackertjes en heerlijk ongezonde snacks (zoals patat, bitterballen, bamiballen, vlammetjes en mini-loempia's) om 'een bodempje' te leggen.

Patrick ('het 'kanon' van onze trainingsgroep) en zijn collega waren er al een tijdje, zij hadden al het een en ander voorgeproefd en konden goede adviezen geven. Het werd al helemaal gezellig toen het gesprek op Led Zeppelin kwam, alledrie bleken wij idolaat van hun muziek te zijn en wellicht gaan we een avondje bij een van ons verder 'zeppen'.


Ondanks de locatie - de volledige benedenverdieping van een groot schoolgebouw - is dit Pint Winterbierfestival elk jaar weer een berengezellig evenement. Je komt hier altijd weer bekenden tegen die er vorig jaar ook waren, ook mensen van Haag zoals Pierre en Erik. Goed georganiseerd, tientallen standjes, heel aparte en soms verrassende biertjes. Van de ca. 100 biertjes die je hier kon proeven had ik onder meer Pais en Vree (lekker maar met een heel a-typische fruitige smaak, ik proefde er een zweem ananas in), Het Edelhert (wat zoetig en krachtig), XXV (een bijna zwart, zoet-droppig biertje zonder schuimkraag vanwege het hoge alcoholpercentage: 25 procent(!), Zwarte Ziel (eerste slok even wennen, maar prima pittig bitterzoete ervaring) en Bronkhorster Midnight Porter.

Wie 'bier-inhoudelijk' geïnteresseerd is, leze verder op deze site!

Na afloop is een deel van ons gezelschap naar Den Haag teruggekeerd, stukje lopen naar De Wagenstraat waar we bij Dayang naar binnen gingen, een zo op het oog bescheiden restaurantje waar op dat moment niemand zat. Maar schijn bedriegt! Wij hebben hier van een voortreffelijke indonesische maaltijd genoten. Een prima afsluiting van een leuke dag.