Boston-Globe-fredvandergonnetscher

Bijgaande foto van acteur Hugo Maerten in zijn rol als Prometheus in de alom met lovende woorden beschreven marathon-voorstelling van De Appel, 'Herakles', stond gisteren en eergisteren levensgroot in bijna alle landelijke dagbladen. Hugo traint - als hij tijd heeft maar dat heeft-ie niet de komende tijd - bij ons, maar dan ziet hij er toch ietsje anders uit. Wel een mooie foto vind ik.

Dan was er nog de training van woensdagavond. Het werd een heel pittige training wat mij betreft, en onze 'officiële' trainer (Wim Hartman) was er niet eens bij! Maar Ellen - en voor een klein deel ook Jos - nam zijn honneurs waar. Zij leidde ons via de Nieboerweg naar Duindorp, van waar wij via de duinen naar Kijkduin zouden lopen en vervolgens via het gebied rondom de Puinduinen de training zouden afwerken. Op het programma stond een duurloopje met lange tempo's, namelijk 2 - 4 - 8 - 4 - 8 - 4 - 2 minuten. Heftig! Nu had ik nog best wat gevoelige benen van de tempotraining van afgelopen maandag, en dat brak mij vooral in de laatste tempo's behoorlijk op. Maar we hebben het gered!

En verder... Tja, er loopt van alles door elkaar op dit moment. Op het werk is het best druk, er moet altijd veel gereisd worden qua woon-werkverkeer, op de vereniging zit ik in twee commissies met het werk dat daar uit voortvloeit (onder andere afspraken maken voor interviews en research-werkzaamheden) en bovendien zijn er de komende weken véél feestjes! Druk-druk-druk, maar ook errug gezellig! Maar ja, druk, voor wie geldt dat niet zou je zeggen.

En dan was er dat opmerkelijke bericht tussen alle andere opmerkelijke berichten, nota bene in De Telegraaf van gisteren, over graancirkels, en dit keer eens niet op een spottende manier beschreven. Serieuze onderzoekers - geen fantasten of zweefteven, maar wetenschappers - beweren dat er steeds meer worden gesignaleerd en dat lang niet alle gesignaleerde patronen mensenwerk zouden zijn. De voorlopig nogal onduidelijke, maar intrigerende conclusie is 'dat er echt wel iets geks aan de hand is'. Misschien wel leuk om daar t.z.t. een blogje aan te wijden. Een van de vele sites op dat gebied is deze.

Tenslotte iets meer 'aards': Deze morgen ga ik eerst, samen met Michiel M., alle clubbladen vanaf de jaren zestig doorspitten, ben benieuwd of wij daarin leuke verhalen e.d. tegenkomen...

Zo, na dat gesip van afgelopen zaterdag nu weer een positiever verhaal. Om te beginnen het weer: toegegeven, het was overwegend bewolkt vandaag, maar niettemin zit in de lucht al dat moeilijk te beschrijven 'tintelende' dat wijst op de naderende lente. Gisteren merkte ik dat ook al bij het 'lente-klaar' maken van de tuin (de vijver ontdaan van bladerafval en een aantal kikkers die de strenge vorstperiode niet hebben overleefd). En vandaag weer. Al bij het inlopen van huis naar de Laan van Poot voelden de benen een stuk beter aan, een goed teken. En toen wij een kwartier later inliepen, ging dat meteen vrij soepel. Via de Laan van Poot liepen wij richting Fuutlaan. Daar maakten wij meteen een scherpe bocht naar links, het duinpad op dat parallel aan het sportpark loopt. Dat kon maar één ding betekenen: baantraining! En zo was het ook.

Terug op de baan, eerst uiteraard de oefeningen, de dribbeltjes, knie omhoog, pas verlengen en dan twintig meter versnellen. Daarna het programma. Het was best een redelijk pittig programma: 3 X 200 m., 3 X 400 m. en tenslotte weer 3 X 200 m., en dat twee maal. En waarachtig, die tempo's gingen ook best goed, zeker wanneer je ze afzet tegen mijn gestuntel van de afgelopen weken. Gemiddeld gingen de 200 meters in 50 seconden, de ene keer sneller, de andere keer wat langzamer, en de 400 meters gingen zo tussen de 1'40'' en de 1'45''.

Eveline, Ellis, Yvette en Ellen waren van de partij, en van de mannen Dick, Jos en Hans. En ik-zei-de-gek. Gezegd kan worden dat we allemaal lekker hebben gelopen. Het geeft toch een flinke 'boost', die versnellingen. Bij de tweede serie moest ik wel de derde 400 m. afhaken wegens ademnood, maar die laatste drie tweehonderdjes gingen prima, de laatste zelfs in 47 seconden.

Hopelijk krijg ik geen terugslag en kan ik woensdag weer voluit meetrainen met de groep. Als dat gaat dan moet die CPC ook gaan lukken.

Wat trouwens wel een leuk ding voor de lopende mens is: binnenkort worden weer coopertesten georganiseerd! Twaalf minuten lang je benen uit je onderrug lopen en dan kijken hoeveel meter je hebt gelopen. En dat weer afzetten tegen een tabel. Tjonge, dàt is lang geleden, de coopertest! Iedereen kan meedoen, op 25 maart is de eerste coopertest aan de Laan van Poot. Inschrijven is mogelijk via de website van Haag Atletiek, www.haagatletiek.nl , onder 'loopgroepen' en klik vervolgens op 'Coopertest'.

De positieve kant van de dingen zien, of er op zijn minst een genuanceerde mening over zien te vormen: eigenschappen die weliswaar niet 'hip' zijn maar mij niet volkomen vreemd zijn geloof ik. Na alle unaniem lovende en met superlatieven gelardeerde recensies over de film 'The Descendants' ('Schitterend drama', 'Terecht meervoudige oscarkandidaat' 'Bijzonde fraaie tragikomedie' enzovoorts) wilde ik die film natuurlijk gaan zien. Vandaag was het zo ver. Op de fiets gingen we naar het Pathé Theater aan het Buitenhof om de late middagvoorstelling van die film te 'pakken'. Het was behoorlijk druk in Zaal 2 van het theater. Niet zo gek, want The Descendants is een publiekstrekker van de eerste orde.

In het kort: The Descendants is een verhaal dat zich op Hawaï afspeelt. Daar woont de rijke maar niettemin vrij saaie vastgoedadvocaat Matt King (George Clooney), wiens vrouw Elizabeth door een ongeluk met een speedboot in coma is geraakt. Daar zal zij ook niet meer uit ontwaken. King staat nu alleen voor de opvoeding van zijn twee onhandelbare dochters, iets dat hij door zijn geobsedeerdheid met zijn werk altijd aan zijn vrouw had overgelaten. Van de oudste dochter hoort hij dat zijn vrouw Elizabeth vreemd is gegaan en, vlak voor haar ongeluk, op het punt stond om van hem te gaan scheiden. Verdriet en woede strijden bij King om de voorrang en hij gaat op zoek naar de man op wie zijn vrouw verliefd is geworden. Uiteindelijk vind hij hem, het zou een ontnuchterende confrontatie worden die een behoorlijke impact heeft op fundamentele beslissingen voor zijn verdere leven en het verloop van de film.

Wie een uitgebreider verhaal wil, overal op internet staan recensies en beschrijvingen, of je kunt de film zelf ook gaan zien natuurlijk. Maar of ik 'm zou aanraden? Niet als je een spectaculaire film verwacht, ook niet in de zin van psychologisch spectaculair. Eerlijk gezegd vond ik het een vrij 'vlakke' film, ook al werd er door diverse personen best goed geacteerd: in de eerste plaats door George Clooney natuurlijk, wiens uiterlijke knapheid door de rol die hij speelt niet eens zo opvalt, maar ook een - inmiddels behoorlijk ouder geworden - Beau Bridges. En de dochters spelen zeer goed, vooral hun reacties op het nieuws dat hun moeder zal overlijden zijn overtuigend en daardoor aangrijpend. De oudste speelt de rol van obstinate maar gevoelige puber overigens met verve.


Er zijn echt wel momenten waarbij je als kijker òf ontroerd raakt of even moet lachen. Maar al met al vind ik al die fuzz en gejuich over deze film zwaar overdreven, ik heb véél betere films gezien die ècht bij je 'binnenkomen' als een mokerslag, of waarbij je na afloop de bioscoopzaal helemaal 'flabbergasted' verlaat. Maar dat had ik helemaal niet bij The Descendants. Een betere televisiefilm zou ik zeggen, niet veel meer dan dat.

Maar ik zal ongewtijfeld geen gelijk krijgen, vannacht worden de Oscars uitgereikt en deze film hoort tot de grootste kanshebbers. Want met vijf nominaties, waaronder die voor beste film, scenario en regie, is The Descendants een van de grote favorieten bij de uitreiking van de Oscars op 26 februari. Voor de regisseur, Alexander Payne, is het geen onbekend succes: al sinds Election- zijn tweede speelfilm na het komische drama Citizen Ruth (1996) - halen zijn films Oscarnominaties binnen. Toch is hij altijd een buitenbeentje in Hollywood gebleven, met volledige zeggenschap over zijn films en een eigenzinnige, herkenbare toon.

Zo, deze inleiding is wellicht alleen interessant voor ingewijden, zelf vind ik het allerbelangrijkste dat-ie het weer doet! Dus maar meteen een update geplaatst.

Wat een wonderschone zaterdag, veel zon en weinig wind, ideaal voor een flinke duurloop. Het zal tijd worden, want over twee weken is al de CPC en ècht lange duurlopen (langer dan anderhalf uur) heb ik de afgelopen maand niet gedaan. Dus welgemoed naar de club. De geest wilde wel, maar het lichaam begon al na vijftig minuten te protesteren. Wat er aan de hand was? Tja, een beetje vaag allemaal. Op zich geen onoverkomelijke dingetjes, maar wel zaken die het 'lekker ontspannen lopen' flink in de weg zaten. Knieën die steeds meer pijn gingen doen, weinig lucht (geïrriteerde bronchieën) en alweer opspelende darmen. Krakkemikkig dus! Halverwege - het was bij Madestein - nam ik afscheid van de groep en ging voor mijzelf lopen. Nee, echt makkelijk en 'lekker' ging het niet, maar toch is er uiteindelijk langer dan anderhalf uur gelopen, 1 uur en 47 minuten om precies te zijn.

Mesdag heeft zijn collectie vanaf 1866 opgebouwd. Hij deed dat samen met zijn vrouw Sientje. Het zwaartepunt ligt bij schilderijen van de Franse School van Barbizon en de Haagse School. De Barbizon-collectie van Mesdag is de grootste in haar soort buiten Frankrijk, met meesterwerken van Camille Corot, Charles-François Daubigny en Théodore Rousseau. Deze schilders wilden het landschap en het boerenleven op een persoonlijke en alledaagse manier verbeelden. Ze werkten het liefst in de openlucht om hun impressies direct vast te kunnen leggen.

De kunstenaars van de Haagse School, waar Mesdag zelf toe behoorde, traden in hun voetsporen en legden met stemmige kleuren en losse penseelstreken de sfeer vast die het landschap bij hen opriep. Wij zien mooie werken van Jacob Israëls, Anton Mauve, Jan Hendrik Weissenbruch en de gebroeders Jacob, Willem en Matthijs Maris. Maar Mesdag was niet alleen geïnteresseerd in de School van Barbizon en de Haagse School. De collectie bevat ook werk van kunstenaars als Marius Bauer, Gustave Courbet en Antonio Mancini.



Kortom, als je van 'ouderwetse' naturalistisch-figuratieve kunst houdt en niet van die 'nieuwe kleren van de keizer-kunst' van tegenwoordig (waarbij het belangrijkste criterium 'originaliteit' lijkt te zijn, wat maar al te vaak leidt tot geforceerde, quasi-betekenisvolle onzin en bla-bla), dan is de Collectie Mesdag niet te missen.